Sagrađena u 2. veku kao grobnica za cara Hadrijana i članove njegove porodice, ova građevina krije u sebi jedno zanimljivo pitanje: ako je podignuta za Hadrijana, zašto se zove Tvrđava Svetog Anđela?
Odgovor dolazi vekovima kasnije. Godine 590. papi Grguru Velikom ukazao se anđeo na vrhu zdanja – i ime se promenilo zauvek. Do tada se zvala jednostavno Mausoleo di Adriano.
Danas je tvrđava muzej sa 58 soba, otvoren u ovom obliku od 1933. godine. Unutra vas čekaju drevni sefovi od kovanog gvožđa u kojima su pape sklanjali crkvena blaga u trenucima opasnosti, freske, papski apartmani i zatvorske ćelije – sve to razbacano po četiri sprata, kroz sobe i hodnike koji su zbunjujući na prvi pogled, a očaravajući čim se prepustite.
Najlepša prostorija je Sala Paolina, ukrašena gipsanim radovima, freskama i iluzionističkim slikarstvom koje i danas izaziva dvostruki pogled.
A terasa? Sa nje se pruža jedan od najlepših panoramskih pogleda na Rim. Nije slučajno što je upravo tu Pučini smestio poslednji čin svoje „Toske“.
